Waar je ook gaat, daar ben je

Waar je ook gaat, daar ben je. De titel van een boek dat ik aan het lezen ben. Staat er voor mij iets nieuws in dit boek? Ik heb het nog niet ontdekt. Maar toch, de simpelheid waarmee de zaken worden beschreven, het raakt en inspireert mij.  

Alles komt samen

Het is deze maand 10 jaar geleden dat ik bij Phoenix Opleidingen binnen stapte. Ik kan direct terug naar dat moment. En naar het gevoel dat ik kreeg toen ik daar op het hoogpolige tapijt stapte. Een gevoel van thuiskomen. Het was voor mij een onwerkelijke ervaring om direct zo’n sensatie aan gevoelens te hebben. Wat was ik verbaasd. Nu, tien jaar later, is navigeren op die gevoelens mijn kompas geworden. Een heel belangrijk moment. Daar maakte ik letterlijk de eerste stap naar verdieping. In die tien jaar heb ik veel geleerd en bestudeerd. Ik heb veel gelezen over de mens en onze dynamieken. Over meridianen, chakra’s, aura’s, yin & yang. Het lijf, waar we doorgaans de verbinding mee verloren hebben. Ik ook! Op een bepaalde manier komt alles wat ik heb geleerd samen in het boek wat ik nu aan het lezen ben. 

In stilstand aannemen wat er is

Afgelopen maand ben ik op wandel vakantie geweest naar de Ardennen. Tijdens de dagelijks wandeltochten hield “Waar je ook gaat, daar ben je” mij bezig. Ik merkte dat ik vrij makkelijk in mijn gedachten verdween. Terwijl ik in een prachtig natuurgebied aan het wandelen was. Daar werkelijk zijn, de omgeving zien, de energie voelen; mijn hoofd ging er regelmatig aan voorbij. Dankzij het boek was ik mij er zeer bewust van. Ik stond daarom wat vaker even stil. Letterlijk. Even het pad wat ik net gegaan was terugkijken. Het moment volledig inademen. Dat werkte. Ik voelde steeds beter de schoonheid van mijn tocht. Van de plek waar ik was. Daardoor kon ik aannemen dat mijn leven op dit moment ook op een mooie plek is. Een hele mooie plek zelfs. Zo stond ik dus regelmatig stil. Stil in de prachtige natuur van de Ardennen. In die stilstand kon ik de mooiheid volledig aannemen, van waar ik fysiek was en ook de mooiheid van mijn leven in het algemeen. Mijn flatline kreeg steeds hogere pieken. Door te blijven waar ik was, kon ik aannemen. Aannemen van het moment en tegelijkertijd ook de grootsheid van de reis die ik de afgelopen 10 jaar heb gemaakt.

Gaan waar je bent

Nu sta ik voor een volgende grote stap: ik ga naar Noorwegen. Als coach mag ik mee met De coachingsreis van je leven. Ik voel dat ik hiermee een periode afrond. In de afgelopen 10 jaar ben ik van een totaal van mijzelf vervreemde man teruggekeerd naar de man die ik nu ben. Die steeds beter kan zijn in het nu. Die gaat waar hij is. Ik voel dat mijn (bege)leiderschap tot volle wasdom komt. Ik ervaar dit in contact met mijn cliënten. In het contact met mijn kinderen, zij zijn mijn grootste leermeesters. In de relatie met mijn prachtige dochter en zoon, die beide ook midden in de beweging naar volle wasdom zitten, krijg ik steeds beter zicht op mijn eigen dynamieken.

Loyaliteit vs in het nu zijn

Zoals op de laatste dag van mijn wandelvakantie. Mijn loyaliteit aan hen, trok mij uit het nu. Ik had goed met ze afgesproken dat ik niet met zekerheid wist of ik thuis zou zijn op het moment dat ze bij thuis kwamen (ik heb een co-ouderschap 50/50). Die middag zou ik meer laten weten. Ik weet verstandelijk gezien heel goed dat ze prima een paar uur zonder mij kunnen zijn. Bij het uitstappen uit de tent die ochtend ervaarde ik al haast in mijn lijf. Haast met ontbijten. Haast met de tent afbreken. Haast met starten van de wandeling. Zelfs bij de start van de wandeling had ik flink de pas erin. Ergens van binnen vond ik dat ik toch thuis moest zijn op het moment dat mijn kinderen thuis kwamen. Terwijl ik daar afspraken over had gemaakt. Deze haast sloeg dus feitelijk nergens op. En toch, keer op keer betrapte ik mezelf dat ik weer in de haast was geschoten. Drie uur lang moest ik mijzelf bewust even stilzetten op het pad wat ik liep. Om mijzelf terug te roepen. De spanning uit mijn lijf ademen en voelen hoe loyaal ik naar hen was. Even rondkijken en in mij opnemen waar ik me op dat moment begaf. Hoe prachtig het daar was. Dan kwam ik weer in: “Waar je gaat, daar ben je”.

Alles leidt tot de plek waar je je nu bevindt

Nu ben ik voor de reis naar Noorwegen meer dan een week van huis. Weer ben ik met mijn loyaliteit als eerste bij hen. Deze reis is voor mij zeker het juiste om te doen. Ik voel aan alles dat die weg de mijne is. Dat betekent wel dat mijn kinderen extra dagen bij hun moeder moeten doorbrengen. Van binnen schuurt het dan bij mij. Met angst voor de reactie van mijn kinderen deed ik dan toch die mededeling. De reactie die ik kreeg van mijn kanjers liet mijn hart gloeien. Ze zijn blij voor mij. Mijn zoon wilde zelfs wel mee! Samengevat gunnen ze mij mijn pad met heel hun hart. Wat ben ik trots op ze. En trots op mijzelf. Op het pad wat wij samen gegaan zijn. Want ook voor hen waren de afgelopen tien jaar geen makkelijke weg. Ouders die gingen scheiden. Ouders die het niet voor elkaar kregen om dat zonder strijd te doen. Strijd die jaren duurde en waar zij middenin zaten. Met als dieptepunt dat ze een jaar geleden zelfs een half jaar uit huis werden geplaatst. Afzonderlijk van elkaar.

Dankbaar

Als ik dan ga waar ik ben, dan voel ik die reis die wij samen gingen in mijn lijf. Dan voel ik een groot gloeiend hart in mijn borstkas. Dat wij nu, met zijn vieren, het mogelijk maken dat ik de reis van mijn leven kan maken. Want dit is een stuk ingewikkelder zonder de steun van hun moeder. Dan voel ik de dankbaarheid voor de plek waar wij ons nu bevinden. Met de wetenschap dat alles van de afgelopen jaren ons hier bracht.

 


Herken jij iets van jezelf in mijn proces? Herken je dat je vaak loyaal bent aan een ander? En dat dit je uit het huidige moment haalt? Wil je hierover in gesprek? Neem gerust contact met me op! Mocht jij nog een begeleider zoeken? Eentje die met liefde een stukje met je meeloopt? Ik begeleid je graag.

Flatline

Het mooie aan mee reizen met een ander is dat het mij iedere keer weer langs mijn eigen verhaal brengt. Als reisleider ben ik ook deelnemer aan de reis. Ik bewandel immers dezelfde route als degene die ik op dat moment mag begeleiden. 

Pijn vermijden

Tijdens het begeleiden mag ik zelf ook (weer) door deze materie reizen. Het verwondert mij keer op keer dat mensen mij opzoeken met vraagstukken waar ik met mijn eigen verhaal (nogmaals) naar mag kijken.De laatste tijd krijg ik klanten die zichzelf hebben aangeleerd om emoties te vermijden. Proberen emoties zo klein mogelijk te houden. Om de pijn van verliezen in het leven niet te voelen en proberen de diepte van het dal te vermijden. De contra-indicatie is dat die tactiek bijna automatisch wordt gekopieerd naar het afvlakken van de pieken. De goede, geluksmomenten worden ook niet meer (ten volste) gevoeld. Zodra ik deze tactiek opmerk, maak ik de metafoor naar een hartslag.

 

‘Als de bandbreedte van een hartslag wordt verkleind, waar kom je dan op een gegeven moment uit?’, vraag ik dan.

 

Op zoek naar de oorzaak

Allemaal weten ze direct het antwoord. De een schrikt wat heftiger dan de ander, maar wakker zijn ze altijd. Vanuit die opgewekte alertheid gaan we dan samen bewust op zoek naar de oorzaak van dit vermijdende gedrag. Ik geef huiswerk mee: ‘Sta de komende weken bewust(er) stil bij de positieve ervaringen in de dagelijkse gang van zaken. Bijvoorbeeld de zon die op je huid schijnt. De vogels die fluiten. De lach van je kind. De vriendelijke blik van je partner. Laat dat helemaal binnen komen. Ervaar, voel wat dat in je lichaam doet. Waar voel jij activatie? Wat voel jij op die plek in je lijf? Als die sensaties van de piekmomenten in het leven weer gevoeld mogen worden, dan ontstaat er aan de andere kant van het spectrum ook ruimte om de dalen te onderzoeken’.

Routekaart van het dal

Nu ik veel werk met deze casussen, merk ik dat ik de afgelopen jaren heel intensief bezig ben geweest om mijn dal ervaringen te doorleven. Ik heb een uitgebreide routekaart van de dalen gemaakt. Alle routes heb ik in contact met mijn gevoel meerdere keren afgelegd. Keer op keer heb ik alle bijbehorende emoties alle ruimte gegeven die ze op dat moment nodig hadden. Iedere keer voel ik weer de heftigheid van deze routes. Het gemis, de boosheid, het onrecht. Het verdriet. Maar ik verdwijn er niet meer in. Dat maakt dat ik heel goed bij de ander kan blijven als hij of zij in deze routes van zijn of haar verhaal afd(w)alen. Ik hoef niet bezig te zijn met mijn emoties. Die komen er zonder twijfel tussendoor, maar ik ken ze intussen zo goed dat ik ze uit het verhaal van de ander kan houden.

Flatline

Mijn eigen advies om de piekervaringen meer ruimte te geven blijkt ook voor mijzelf een goed advies te zijn. Ik merk dat ik dat een hele klus vind. De routes in het landschap van geluk heb ik nog niet in kaart gebracht. Het blijkt voor mij nog behoorlijk onbekend terrein. Ik constateer dat ik zelf ook een behoorlijke flatliner ben. Niet meer in de dalen, echter mijn hartslag hoog laten oplopen? In extase raken? Ik durf het (nog) niet. Ergens blokkeer ik. Waar ik mijn overlevingsstrategie om de diepte van de dal ervaringen te vermijden heb overwonnen, had ik de contra-indicatie nog niet opgemerkt.

Begin deze maand stond ik uitvoerig stil bij een dal ervaring in mijn leven. Een dal ervaring die ik heb omgebogen naar een piek ervaring. Immers op de bodem van dat dal ervaring koos ik voor mijzelf. Door daar uitvoerig bij stil te staan, kon ik de rijkdom van mijn levensreis vanaf dat moment waarnemen. En hoe ik de grootsheid daarvan niet aannam. Hoe ik die piek ervaringen afzwakte. Ik ben mij er nu bewust van zodra ik dat weer doe. Ik geef mijzelf dan een momentje om die grootsheid wel te voelen.

WAUW!!!

Routekaart van geluk

Dit zijn mijn eerste stapjes. Mijn eerste stapjes in het in kaart brengen van mijn eigen routekaart van geluk. Ik weet in dit landschap nog niet de weg, maar ik breng mijn ervaring van routes schrijven uit mijn dal landschap met mij mee. Dat maakt dat ik met vertrouwen en een groot open hart aan deze mooie tocht ben begonnen.

Dank aan mijn flatlinerklanten. Dat ze mij opzochten. Dankzij jullie durf ik nu stapje voor stapje de extase weer toe te laten in mijn leven.

 


Herken jij iets van jezelf in mijn proces? Heb jij je routekaart van je dal & geluk ervaringen al in kaart gebracht? Wil je hierover in gesprek? Neem gerust contact met me op! Mocht jij nog een begeleider zoeken? Eentje die met liefde een stukje met je meeloopt? Ik begeleid je graag.

Het leven vieren

Ik lig op de bank. Beentjes onder een dekentje. Laptop op schoot. Gezicht in de zon. Zo anders was het dertien jaar geleden. Toen werd ik wakker in een ziekenhuisbed. Op de intensive-care afdeling. Mijn hart had de dag ervoor een flinke optater gehad.

Nu ik!

Nu met mijn gezicht in de zon, geniet ik van iedere zonnestraal. Het leven in al zijn schoonheid neem ik aan. Vandaag heb ik mijn agenda speciaal leeg gepland. Om volledig stil te staan bij bij deze dag en in het moment aanwezig te zijn. In dat ziekenhuisbed nam ik namelijk een besluit: NU IK! Tot dat moment leefde ik voor de ander. Ik gaf alles om gezien te worden. En mijn ware pure ik? Die had ik weggestopt. Zover, dat ik zelf niet meer wist hoe dat eruit zag, hoe het aanvoelde, wat ik voelde. Ik was vervreemd van mezelf.

Iets wat ik zelf had gedaan. Ik heb de keuzes gemaakt die ik gemaakt heb. Ik heb geantwoord op situaties waarin ik terecht kwam. Situaties waarvan het makkelijk is om de ander de schuld te geven. Wat ik ook veelvuldig gedaan heb. Echter mijn hart drukte mij mijn eigen verantwoordelijkheid op de borst. Letterlijk.
Ik heb geen slechte jeugd gehad. Ik ben niet door iemand gedwongen om mijzelf weg te geven. Ik koos die oplossing omdat mij dat, op dat moment, met de kennis die ik toen bezat de beste oplossing leek. Mogelijk was dat op dat moment ook werkelijk zo. Echter die oplossingsrichting bleef ik maar kiezen, totdat ik totaal vervreemd was van wie ik werkelijk ben.

Genieten van het uitzicht

Vandaag 13 jaar geleden besloot ik dat het anders moest. Hoe dan? Dat was de vervolgvraag. Mijn hart had de resetknop ingedrukt. Ik mocht opnieuw mijn weg vinden. Mijn en ieders leven is door vele factoren buiten onszelf ingericht. Je plek in je gezin. De afspraken die je hebt met je partner: uitgesproken en onuitgesproken. Je werk. Je sociale omgeving. Heel makkelijk houden die factoren je in een houtgreep. Daaruit loskomen gaat stap voor stap. Zonder te weten welke kant die stap op mag zijn.

Nu, op mijn bank met mijn gezicht in de zon, kijk ik terug op de afgelopen 13 jaar. Op de reis die ik mocht maken. Voordat mijn hart mij door elkaar schudde, had ik voor mijn gevoel geen slecht leven. Achteraf gezien was het niet mijn leven. Ik had het volledig ingericht op de wensen van de ander. De wensen waarvan ik dacht dat zij die hadden. Ik had een mooi bedrijf en samen met mijn vrouw twee prachtige kinderen. Ik had de top van de berg bereikt. Om daar te concluderen dat het niet mijn berg was. Ik had dus weer af te dalen. Om bij de volgende top vast te stellen dat ook deze niet van mij was. Wat bleek? Ik woonde in de Pyreneeën, terwijl mijn geboortegrond de Alpen is. Vele diepe dalen en kleine topjes volgden. Het niemandsland tussen deze bergketens had ik door te trekken.

Ongeveer een jaar geleden kwam ik aan bij de Alpen. De eerste topjes waren nog maar heuveltjes. Na zoveel jaren reizen vallen die eigenlijk niet meer op. Dat mocht ik mijzelf leren. Leren om ook te genieten van het uitzicht wat die heuvels geven. Het zijn de heuvels die bij mijn authentieke pad horen. Het zijn mijn uitzichten. Niet die van een ander.

Reis naar authenticiteit

Tijdens deze reis, terug naar mijn authentieke zijn, heb ik vele mooie mensen ontmoet. Sommige reisden even samen op. Anderen bleven wat langer. Enkelen heel intensief en verbonden. Mensen die ook de reis terug naar zichzelf maken. Met hen is het heerlijk om reisverslagen te delen. Om te leren van elkaars reizen. Om elkaar te ondersteunen als het even niet zo soepel gaat.

Intussen reis ik verder. Steeds dieper mijn eigen bergketen in. Ik ben nu aangekomen bij serieuze toppen. Met prachtige uitzichten, zoals mijn zoon en dochter die al puberend uitgroeien tot prachtige individuen. Het (h)eerlijke contact wat ik met mijzelf heb. Mijn bedrijf wat lekker loopt. Waarin ik met prachtige mensen mag meelopen. De vriendschappen die ik heb opgedaan tijdens mijn reizen. Uitzichten die ik nog moeilijk vind om aan te nemen. Het gevoel wat hoort bij mijn uitzichten is zoveel intenser dan het gevoel bij de uitzichten op de toppen die ik bedwong voor een ander. Die intensiteit aannemen is zo groots. Dat al die grootsheid voor mij is… Ik weet dat het zo is, maar op de rand van die top staan en dan roepen: “Dit is voor mij!”Poehee, wat een klus!

Volgende top

Mijn volgende top? Die ligt in Noorwegen. In mei mag ik als coach mee met De coachingsreis van je leven. Een nieuwe reis. Een reis waarin ik mijzelf verder kan ontwikkelen als coach en als mens. Een reis waarbij ik op de rand van de Preikestolen sta en roep…

Als ik het aandurf!

 

Leermeester en leerling

De afgelopen maanden schreef ik over ridders en een koning. Over snoeien. Over aannemen. Over mijn eerste en tweede stem. Metaforische verhalen over mijn reis.

Puurheid

Op de eerste plaats helpt het schrijven mij, om op een nog diepere laag mijn eigen reis aan te nemen. Daarnaast heb ik een groot verlangen om zichtbaar te zijn in puurheid. Met een minimum aan maskers. Vanuit die puurheid wil ik mij verbinden met de ander. Met jou. Met het delen van mijn reisverhalen hoop ik jou te inspireren. Te inspireren om zelf op reis te gaan. Dat jij op zoek gaat naar jouw ridders. Dat jij het aandurft om te snoeien in jouw struikgewas. Te leren luisteren naar je eerste stem. Dat je aan de hand van die stem je koers bepaalt. Een koers die jou laat terugkeren in jouw eigen Koninkrijk.

Helpende theorieën

In de metaforen die ik gebruik, zitten vele theorieën verborgen die ik de afgelopen jaren via leermeesters mocht ontdekken. Theorieën die mij ondersteunde in mijn reis. Theorieën die ervoor zorgde dat ik het aandurfde om bepaalde stappen te zetten. Om een bepaalde weg te gaan. Deze theorieën zorgden er ook voor dat ik sommige afslagen leerde negeren. Ze hielpen mij met navigeren, terug naar mijn eigen Koninkrijk.

Innerlijk kind

Innerlijk kind werk is zo’n theorie. Ik leerde mijn eigen gekwetste kind serieus te nemen. Zonder die kleine jongen de reis maken gaat niet. In de zoutridder herken ik veel van mijn gekwetste jongen. Frans Rupert heeft een mooie theorie over hoe trauma zichzelf manifesteert in ons mensen. Dat er een getraumatiseerd deel is, dat niet ouder wordt (sluit weer aan bij het innerlijk kind werk). Vanuit dat trauma ontstaat er een overlevingsdeel en blijft er een gezond deel over. Heb je veel voor je kiezen gehad? Dan ontwikkel je een groot getraumatiseerd en bijbehorend overlevingsdeel. Het gezonde deel is dan wat kleiner. De peperridder uit mijn eerdere blogs is zo’n overlevingsdeel. Mijn strategie was om te strijden en hard te werken. Luisteren naar mijn eerste stem – in plaats van mijn tweede, derde, enz, – was iets wat ik te leren had. Die eerste stem is mijn gezonde deel. Als ik daar naar luister, volg ik mijn pure pad. Verder hebben wij allemaal een vrouwelijk en een mannelijk deel, Jungs theorie over animus en anima. De peper- en zoutridder kun je ook zien als het mannelijke en het vrouwelijke in mij. Op vele manieren kun je een metaforisch verhaal tot je laten komen. Voel maar op welke wijze het in jou resoneert. En wat het je vertelt over jouw pad.

Terugreizen

Systemische wetmatigheden, waarin met name Bert Hellinger veel pionierswerk heeft verricht, gaf mij inzichten over mijn eigen geschiedenis. Een geschiedenis die ik via het snoeien in mijn Eik onderzocht. Wil je terugkeren naar je Koninkrijk? Dan heb je terug te reizen door je geschiedenis. Op die terugreis haal je de delen die je onderweg verloren bent weer op. En ontdek je waarom je de overlevingsstrategieën hanteert die je gekozen hebt. Vaak nemen wij die overlevingsmechanismen over van onze ouders. Als je ontdekt waarom je ouders dat deden, begrijp je ook beter waarom jij doet wat je doet. Grote kans dat je dan met mildere ogen naar je ouders kan kijken.

Ik onderzocht dus mijn geschiedenis. De geschiedenis van mijn ouders en van hun ouders, mijn grootouders. De patronen werden helder en dat hielp mij op mijn reis.

Meesterschap

Deze theorieën helder overbrengen op een ander vraagt een bepaald meesterschap. Het vraagt verbondenheid met je eigen verhaal. Met je eigen Koninkrijk. Als jij de reis niet zelf hebt gemaakt, is de stof overbrengen een stuk moeilijker. In ieder geval neemt de leerling het minder snel van je aan. Ergens voelt de leerling dat er diepgang ontbreekt. Nu ik mezelf sinds een aantal jaren ook op het pad van leermeester begeef, wordt mij dat gegeven steeds duidelijker. Terwijl ik dat pad loop, blijf ik op hetzelfde moment leerling. Leermeester zijn terwijl ik een leerling aan het begeleiden ben, is mij intussen wel bekend. Voor een groep leerlingen staan, is nog wat onwennig. Mag ik een opstellingsavond begeleiden? Dan sta ik alleen voor een groep. Tijdens zo’n avond werk ik met vraaginbrengers. De vraaginbrenger staat centraal en de overige mensen zijn wat meer op de achtergrond. Dat overzien gaat mij goed af. Sinds enkele jaren organiseer ik ook zwaardsmeed weekenden. Dan begeleid ik samen met een collega een groep mannen. Dat vond ik erg spannend, maar ging me goed af met steun van mijn collega.

Kiezen voor zichtbaarheid

Deze collega heeft onlangs een andere afslag genomen op zijn reis. Dat maakt dat ik het volgende weekend alleen voor die groep sta. Verstandelijk weet ik dat ik dat kan. Gevoelsmatig gebeurt er het een en ander. Zo val ik gelijk terug op de plek van leerling: kan ik dit wel? Het gaat ook over zichtbaarheid. Hier heb ik een groot verlangen op. Vanuit dat perspectief is het dus prima dat ik alleen voor de groep sta. Echter vanuit mijn systeem van herkomst, wat ik geleerd heb van mijn ouders, is het zeer onverstandig om zo zichtbaar te zijn. Van hen heb ik geleerd om in de grijze massa te blijven. Om mijn hoofd niet boven het maaiveld uit te steken. Dat strookt dus niet met de beweging die ik nu maak. Kennis van de systemische wetmatigheden maakt dat ik nu, in rust kan kiezen voor die zichtbaarheid.

Leerling op het pad van meesterschap

Op dit pad van leermeester ben ik nog leerling. Het zwaardsmeden gaat over mannenwerk. Mijn leermeester op dat gebied is Peter Asscheman. Zo mooi dat nu net, op dit moment, ik van hem een mail kreeg. ‘Arthur ik ben door de flyers voor het Zwaardsmeden heen, kun jij er nog wat opsturen?’ Hoe mijn leermeester mij steunt. Hoe ik op dit pad leerling mag zijn. Dat ik zijn bedding weer zo kan voelen en direct durf aan te nemen. Hij gelooft in mij, anders stuurt hij deze mail niet. Op het pad van leermeester mag ik leerling zijn.

Vorige week leidde ik een opstellingenavond. Bij aanvang formuleer ik altijd een vraag die ik alle aanwezigen laat beantwoorden tijdens de voorstelronde. Deze keer koos ik om te vragen: ‘Wie is jouw leermeester en wat heb jij van hem of haar geleerd?’ Een van de aanwezigen benoemde mij als zijn leermeester. Het koste mij enige moeite om het aan te nemen, maar het lukte wel. Mijn reis bracht mij hier.


Neem jij al meesterschap over jouw reis? Of ben jij nog leerling? Een leerling die al het lef heeft gehad om te starten met reizen? Of een leerling die nog moed aan het verzamelen is? Ik hoor graag jouw reisverhalen. Mocht jij nog een leermeester zoeken? Eentje die met liefde een stukje met je meeloopt? Ik begeleid je graag.

 

Terugkeer van de Koning

In de zomer van 1992 ronde ik mijn studententijd af. Dit deed ik met een studiereis naar de USA. Negentien dagen op pad met een bus vol jonge boerenzonen. Het volwassen leven wachtte me op.

Het volwassen leven

Allemaal jonge mannen van begin twintig, die op het punt stonden af te studeren en het volwassen leven in te gaan. Ik was een paar weken daarvoor 20 jaar geworden. Na de reis zou ik voltijds op de boerderij van mijn ouders gaan werken. Samen zouden wij het bedrijf gaan runnen. Maar eerst de studiereis. De reis die mijn ouders mij gunde (lees: betaalde). Waarvoor ze hun 25 jarig huwelijksfeest verplaatste, zodat ik beide kon meemaken. Na een geweldige ervaring – drie weken van excursies, avonden met bier en fastfood en drie kilo zwaarder – kwam ik weer thuis. Klaar om mijn plek in het volwassen leven in te nemen.

Volgen zonder na te denken

De drie kilo die ik – vooral rond mijn middel – had verzameld, diende als harnas. Ik had mijzelf onbewust beveiligd tegen het leven wat op mij wachtte. Het leven waar ik met volle overtuiging JA tegen had gezegd. Geen enkel moment heb ik getwijfeld dat ik boer zou worden. Ik was overtuigd dat dat mijn pad was. Mijn vader probeerde me nog op andere gedachten te brengen toen ik twaalf was. Op de avond van aanmelding op het voortgezet onderwijs, onderweg naar het Lager Agrarische Onderwijs, zei hij: “Ik kan ook naar de MAVO rijden?”. Ik werd er bijna boos van!
Dus eenmaal thuis, na die studiereis, ging ik op de boerderij werken. Veel sneller dan gepland, kreeg ik de leiding. Deze moest ik nemen, want mijn moeder werd ziek. Eerst nam ik voornamelijk haar taken over. Vervolgens waren er vele ziekenhuisbezoeken waardoor ook mijn vader niet op de boerderij kon zijn. Dus deed ik het alleen. Zo startte ik mijn volwassen leven. Ik koos niet werkelijk mijn weg. De omstandigheden maakten mijn pad. Een pad wat ik zonder erbij na te denken volgde.

Koerswijziging

Op 2 januari 2001 overleed mijn moeder. Inmiddels had ik al lang de leiding overgenomen. Echter bij haar kist dacht ik voor het eerst: “Waar ben ik mee bezig? Waar reis ik naar toe? Ik ben altijd aan het werk”. Een boerderij gaat 7 dagen per week, 52 weken per jaar door. Na haar overlijden regelde ik voor het eerst in mijn volwassen leven dat ik eens per drie weken een weekend vrij had. Mijn medewerkers namen dan mijn werk over. Dat was nieuw voor mij. Ik koos bewust voor een koerswijziging. Ik kreeg in de gaten dat ik mijn medewerkers aansturen en begeleiden in hun ontwikkeling, eigenlijk veel leuker vond dan met die varkens bezig zijn.

Daar bij de kist van mijn moeder begon mijn reis. Op zoek naar… naar wat? Dat wist ik toen nog niet. Dat mijn leven niet klopte zoals ik het leefde, voelde ik wel. Het bedrijf ging ook gewoon door. Redelijk makkelijk slokte dat alle tijd op. De drie kilo van de USA waren er ondertussen enkele meer geworden.

Eigen koers bepalen

Op enig moment begon ik met boeken lezen over zelfontwikkeling. Ook vroeg ik informatie op over thuiscursussen psychologie. Mezelf aanmelden voor een studie deed ik niet. Dat durfde ik niet. In 2006 was een nieuw moment, waarop ik mijn koers verlegde. Mijn hart hield ermee op. Letterlijk. Gelukkig kreeg ik op tijd de juiste hulp en ben ik er zonder blijvend letsel doorheen gekomen. Doorgaan op de weg die ik liep, voelde niet goed en niet meer mogelijk. Maar ja, de boerderij ging ook door. Waar ik het eerder niet durfde, deed ik het nu wel: mezelf aanmelden voor een opleiding. Een opleiding die voor mij perfect voelde. Toch duurde het nog 3 jaar voor ik naar een kennismakingsdag durfde te gaan. Het volgen van het geplaveide pad was iets wat ik heel goed kende. Daarop terugvallen gebeurde bijna automatisch. In mei 2009 stapte ik dan toch bij Phoenix Opleidingen binnen voor de kennismakingsdag. En direct voelde ik mij er thuis. Het was een prachtige ervaringsgerichte dag. Een dag die ik afsloot met de aanmelding voor een driejarige opleiding. Mijn reis kreeg verdieping. Vanaf dat moment ben ik mijn eigen koers gaan bepalen.

Voelen wat ik wil

Vanaf die dag, begon de reis terug naar de jongen die naar Amerika vloog. Echter de kilo’s bleven. Ik had eerst de reis in mijn geestelijke gesteldheid te maken. Mijn wereldbeeld was zo gevormd door het pad dat ik had gevolgd, dat ik niet wist wat ik zelf voelde. Situaties overzien, analyses maken en bijsturen naar het gewenste resultaat. Dat had ik tot perfectie onder de knie. Het resultaat werd door de omgeving ingefluisterd: “Zo doen wij het”. Dus deed ik het ook zo. Voelen wat ik wilde? Dat leerde ik tijdens de opleiding die ik volgde.

Een stortvloed aan tranen

Dan blijkt dat je lijf je van alles te melden heeft: ik startte met mijn voeten. Die dragen je per slot van rekening de hele dag. Pedicure werd het. Mijn pedicure is ook voetreflex therapeut, dat volgde dus vrij snel. Die behandelingen maakten de eerste keren veel los. Niet normaal. Voor mij het besef dat ik veel had vastgezet. Via mijn pedicure maakte ik kennis met Rob. Hij is haptonoom. Een man, een waar geschenk voor mij. Wat begreep hij goed wat ik – wat mijn lijf – nodig had. Die keer dat hij, bij mij op de massagetafel, kwam liggen. Hoe hij mij omarmde, terwijl ik daar lag in foetushouding. Dat zal mij de rest van dit leven bij blijven. Een stortvloed aan tranen kwamen eruit. En hij bleef volledig bij mij. Wat een helende beweging was dat. Hij heeft met zijn behandelingen zoveel spanning uit mijn spieren gehaald. Schouders eronder en doorgaan. Dat was het pad wat ik volgde.

Diepere laag van ontspanning

Weer via mijn pedicure kwam ik daarna in contact met een osteopaat. Hij ging op zenuwniveau met mij aan de slag. Nadat hij een paar minuten de houding van mijn lijf had onderzocht, vroeg hij naar de bevalling van mijn moeder van mij. Die was heel snel. Dat zag hij door hoe mijn hoofd een torsie heeft, waarschijnlijk tijdens de bevalling opgelopen. Hij zag hoe mijn lijf dat in nek en rug corrigeert, zodat mijn bekken wel recht staat. Samen met hem heb ik stappen gezet waardoor ik tot een diepere laag van ontspanning kon komen.

Alles komt samen

Zo maakte ik in de afgelopen jaren een reis terug naar mijn eigenheid. Steeds meer in mijn lijf. Zonder spanning die niet nodig is. In die ontspanning kan ik voortaan voelen wat goed is voor mij. Welke weg ik mag gaan. Alleen de kilo’s, die bleven toenemen. Ergens lukte mij dat nog niet. Totdat ik besefte dat ik mijn lijf heel serieus nam van buiten naar binnen toe. Vanaf mijn voeten naar mijn spieren. Van daaruit dieper door naar mijn zenuwstelsel. Maar wat ik ervan bovenaf instopte? Daar dacht ik niet bij na. Vanaf september heb ik daarvoor begeleiding aangenomen. Een plek waar ik word begeleid in mijn voedingspatroon en onder begeleiding sport. Ze letten heel goed op mijn houding. Ze zagen dat mijn schouders voorover hangen en dat ik mijn bekken kantel, waardoor mijn buik eigenlijk niets doet. Samen met mij zochten ze uit welke voedingsmiddelen voor mij de juiste zijn.

Alles wat ik leerde bij Phoenix komt nu in mijn houding samen: hoe ik mij verstopte. Mijn schouders waren rond mijn hart gegroeid, ter bescherming van dat kwetsbare orgaan. Mijn bekken had ik voorover gekanteld, zodat mijn mannelijkheid verborgen bleef. Dat laten zien? Ook te kwetsbaar.

De houding van een Koning

Nu leer ik: schouders naar achteren, borst naar voren. Met als laatste stappen, een lange rug en een bekken wat zijn mannelijkheid niet verbergt. Deze houding is nog wat onwennig. Voelt nog kwetsbaar. Het harnas rond mijn middel? De kilo’s van de studiereis? Voor het eerst in mijn volwassen leven zijn deze verdwenen. Ik ervaar de houding van een Koning. Een trotse koning. Die vol vertrouwen door het leven reist. Die vertrouwen heeft in de kracht van zijn eigen hart. Die zijn volledige potentie durft te laten zien.

Kom jij deze Koning binnenkort tegen? Wees dan mild voor hem. Hij is pas net teruggekeerd in zijn Koninkrijk.


Herken jij iets van jezelf in mijn proces? Hoe ging of gaat jou dat af? Wil je hierover in gesprek? Neem gerust contact met me op!

 

Het ontwaken van de zoutridder

In mijn vorige blog sprak ik over de strijd (van de peperridder) die ik ervaarde. Het pensioen valt de peperridder zwaar. In het ‘Land van de Liefde’ is geen strijd. Dat is onwennig.

Het regeren van een Koninkrijk

Daarbij zijn er ook in het ‘Land van de Liefde’ verplichtingen. Ontmoetingen met anderen. Ontmoetingen waarbij zaken geregeld moeten worden, zoals overleg met mijn ex over de kinderen. Een Koninkrijk regelt zichzelf immers niet. Ook voor mijn bedrijf mag ik ontmoetingen opzoeken. Staat er een ontmoeting voor de deur? De peperridder gaat meteen op pad. Hij is al vertrokken, voordat de zoutridder in de gaten heeft, dat er een ontmoeting aan zit te komen.  

Hoe verlaat ik mijn kasteel?

Bewust ervaren hoe ik mijn kasteel – ofwel huis – verlaat, is wat ik nu aan het leren ben. Ik moet toegeven dat ik altijd als peperridder in mijn rijtuig stap. Pas als ik daar zit, in mijn auto of op mijn fiets, word ik mij daar bewust van. Hoe ik die ontmoeting in ga, bepaalt voor een groot deel de uitkomst. Ga ik in volle gevechtsuitrusting die bijeenkomst in? Dan reageert de ander daar op, verdedigend of uit contact. Bij gesprekken met mijn ex heb ik onbewust nog vaak mijn volledige harnas aan. Is het een spannend onderwerp? Dan wil ik nog wel eens licht bewapend aan tafel komen. Bij een kennismakingsgesprek met nieuwe cliënten heb ik (helaas) een borststuk en een heupstuk aan. Gaat dat gesprek goed? Dan blijft het borststuk de volgende keer thuis.

Onder het harnas zit verbinding

Ik merk dat ik ook met vrienden vaak het heup- en borststuk draag. Daar kom ik niet bij iedereen mee weg. Sommige vrienden spreken mij daar, liefdevol, op aan. Zodra ze dat doen, word ik me bewust en kan ik heel makkelijk het borststuk afdoen. De ruimte en diepte van verbinding die ik dan voel is duidelijk intenser. Wat een heerlijk gevoel! Een paar hele goede vrienden merken ook mijn heupstuk op, dat verberg ik. Mijn seksualiteit en mijn mannelijkheid houd ik verborgen. Nooit geleerd hoe ik daarmee tevoorschijn kan komen. De laatste jaren begint daar stapje voor stapje bewustzijn op te komen. Kan ik voelen hoe spannend ik dat vind. Mijzelf volledig laten zien met alles wat ik heb, is voor mij zo ontzettend kwetsbaar. Terwijl daar juist de kracht van diepe verbinding zit. Verbinding waar ik zo naar verlang. De peperridder doet dat laatste stukje harnas nooit af. Dat is voor hem te kwetsbaar. Voor dat stuk moet ik bij de zoutridder zijn.

De vergeten zoutridder

Sinds kort heb ik die zoutridder in mij ontdekt en daar contact mee gemaakt. Hij blijkt nog een heel jong riddertje te zijn. Als kleine Arthur, van 6 maanden oud, heb ik besloten dat ik het alleen ging doen. Ik kreeg niet het contact en de verbinding met mijn ouders waar ik op hoopte en naar verlangde. De pijn van gemis en eenzaamheid werd mij teveel. Een half jaar lang huilde ik veel. Ik schreeuwde om de aandacht en verbinding waar ik zo naar verlangde. Tot het moment dat ik opgaf. Ik sloot mijn hart, trok mijn harnas aan en de peperridder was geboren. Sindsdien heeft hij de volledige regie. De zoutridder verdween in de zwaarbeveiligde privévertrekken van het paleis.

Verstopt in het kasteel

Een paleis wat door de peperridder vakkundig werd omgebouwd tot een onneembare vesting: het kasteel was een feit. Een kasteel waar de daaropvolgende 33 jaar nagenoeg niemand meer binnen kwam. In de privé vertrekken kwam zeer zeker niemand. Zo werd de zoutridder vergeten. De eerste jaren riep hij niet. De pijn van gemis en eenzaamheid was te groot. Pas toen mijn moeder overleed, toen ik 28 jaar was, besloot de zoutridder weer van zich te laten horen. Verstopt in het kasteel blijven wonen, bracht niet waar hij naar verlangde. Het was nog een hele klus om de aandacht van de peperridder te krijgen. Die was zo gericht op signalen van gevaar van buitenaf, dat hij niet opmerkte dat er binnenin om zijn aandacht werd gevraagd.

Wake-up call: eerste contact

Pas toen de zoutridder het hart van de peperridder stilzette, ontstond het eerste contact. Op 1 april 2006 – ik was toen 33 jaar – werd ik met gillende sirenes afgevoerd naar het ziekenhuis. Spasme van de hartspier! De machtige peperridder, waarvoor geen uitdaging te groot was, geen strijd te zwaar, die ridder was geveld. In het ziekenhuisbed kwam het besef: iets riep van binnenuit. Vanaf toen luisterde de peperridder naar de signalen die de zoutridder gaf. De zoutridder durfde de privévertrekken van het kasteel te verlaten. Hij gaf de peperridder ook het besef dat niet iedere strijd door hem beslecht hoefde te worden. De vele strijden die hij had geleverd, waren eigenlijk andermans strijd.

Wisseling van de wacht

De zoutridder leerde de peperridder dat niet iedere ontmoeting als strijd gezien hoefde te worden. Dus volledige bewapening was ook niet (altijd) nodig. Ook kon de zoutridder de peperridder ervan overtuigen dat de ophaalbrug van het kasteel niet altijd dicht hoefde te zijn. Dat die de meeste dagen van het jaar gewoon open mag staan. Dat de meeste mensen een goed hart hebben en zij gewoon welkom zijn in het kasteel. In contact met deze mensen kon de peperridder wat verzachten. De zoutridder kon via deze ontmoetingen opgroeien. Zo werd het een liefdevolle, spirituele, energieke jongeman. Een jongeman die verlangend vanuit de toren over het landschap tuurde en soms op de ophaalbrug ging staan. De beweging buiten het kasteel maken, was nog te groot. Uitreiken naar de ander, met de kans op afwijzing, triggerde oude pijn. Die pijn was nog te groot in hem aanwezig. Afspraken buiten de deur werden dus uitgevoerd door de peperridder. Zonder harnas en bewapening, wel met het heupstuk.

Op pad buiten het kasteel

Het verlangen naar de wereld, naar ontdekken, ontmoeten en verbinden groeit met de dag. De puberende zoutridder wil volwassen worden. Vanaf nu experimenteer ik om als zoutridder de ontmoeting aan te gaan. Ook de ontmoetingen buiten het kasteel. Daar zitten de lessen voor de komende tijd. Dat ik, in volledige puurheid met alles wat ik heb, in contact mag treden met de mensen om mij heen. Ik kan kiezen welke ridder zich laat zien tijdens een ontmoeting. Ik ben trots dat ik beide ridders volledig in mijn bewustzijn heb. Zodat ik in het hier en nu kan voelen hoe ik reageer. Of deze reactie de juiste is voor dit moment en welke lessen ik nog te leren heb. Ik ben trots op de weg die ik heb afgelegd. Benieuwd wat de reis nog te brengen heeft!


Herken jij iets van jezelf in mijn proces? Hoe ging of gaat jou dat af? Wil je hierover in gesprek? Neem gerust contact met me op!

 

Blog Met open hart | De strijd van de peperridder - Met open hart

 

De strijd van de peperridder

12 december 2018: een bijzondere datum. De laatste dag van twee jaar ondertoezichtstelling. Een periode die in het teken stond van strijd. Hier neem ik afscheid van.

Niet gezien en gehoord voelen

Op het moment dat ik besloot afscheid te nemen van mijn ex had ik geen idee dat het zover zou komen. De verschillen in opvoedstijlen tussen mij en mijn ex waren groot. Zo groot, dat het niet lukte om elkaar hierin te respecteren. Met strijd tot gevolg. We streden over welke opvoedstijl het beste was voor onze kinderen. Met twee kinderen tussen ons in, die geen kant op konden. Er kwam hulpverlening, maar helaas hielp dat niet. Zo rolden we strijdend de ondertoezichtstelling van de gedwongen hulpverlening in. Daar ging de strijd verder met de toegewezen gezinsvoogd. Ik voelde mij totaal niet gezien en gehoord als ouder. Ik had het gevoel te moeten vechten voor mijn plek als vader. Een plek die mij, voor mijn gevoel, niet werd gegund. Alleen als ik mij aanpaste aan de wensen en zienswijze van deze gezinsvoogd.

Communiceren in plaats van strijden

Uit mijn verleden ken ik de beweging zo goed om me aan te passen. Aan te passen aan de wensen van de ander. Als ik me (volledig) aanpas aan de wensen van de ander, raak ik mezelf kwijt. Dat wil en kan ik niet meer. Niet voor mezelf. Niet als voorbeeld voor mijn kinderen. Ik maakte heel bewust de keuze om in mijn eigen lijn, mijn eigen waarheid te blijven staan. De mogelijke gevolgen accepteerde ik. Die gevolgen waren heftig. Kort samengevat: onze kinderen zijn de eerste helft van dit jaar zes maanden uit huis geplaatst. Een verschrikkelijke tijd. Inmiddels zijn ze weer bijna een half jaar thuis en ziet de wereld er totaal anders uit. Mijn ex en ik hebben de juiste begeleiding gekregen en strijden niet meer over de manier van opvoeden. Over wat het beste is en wie gelijk heeft. We hebben geleerd om elkaars waarheden te respecteren. Het een mag naast het ander bestaan. We communiceren nu over onze zienswijze in plaats van strijden. De kinderen zitten niet meer klem. Wat een geschenk, voor ons alle vier!

De strijd van een ander

Ik ben opgegroeid op een boerderij: een varkenshouderij. Op mijn 24e werd de Nederlandse varkenshouderij getroffen door een uitbraak van de varkenspest. Verschrikkelijke maatregelen werden genomen om die ziekte te bestrijden. Zo werden er op ons bedrijf vele varkens afgemaakt. Pasgeboren biggen werden in de stal geëuthanaseerd en die moest ik in een kar laden, naar buiten rijden en daar overladen in een ton voor transport. Wekenlang hetzelfde ritueel. Ik zette mijn gevoel uit en deed wat er gedaan moest worden. Mijn ouders konden het niet aanzien. Ik ging voorop in de strijd. Nadat de varkenspest was uitgeroeid, volgde een juridische strijd over de financiële gevolgen hiervan.

In die periode ben ik getrouwd. Met een vrouw waarmee ik onbewust ook een strijd relatie had. Al ver voordat wij kinderen kregen. Een strijd die intensiever werd na onze scheiding. Zo kan ik nog welke enkele voorbeelden geven. Moet er gestreden worden, dan sta ik op. Zonder te voelen of de strijd überhaupt voor mij is. Ik heb heel wat gestreden voor andere mensen.

Een grote leegte

Jaren van strijd zijn nu voorbij. Dat raakte me meer dan ik had verwacht. Wat was ik moe! Strijden kost veel energie. Nu ben ik dus als het ware strijdloos. Dat doet wat met de strijder in mij. Die voelde zich weken vervreemd. Ik was heel erg rusteloos en voelde een grote leegte. Een leegte die ik niet vertrouwde. Onbewust was ik op zoek naar strijd. Ik kon niet aannemen dat er niets te strijden was. De strijder in mij tuurde continu de horizon af op zoek naar strijd. Op zoek naar gevaar. Ik kwam tot het besef dat ik mijn hele volwassen leven in strijd leef. Iets waar je zo gewend aan bent, is moeilijk ineens op te geven. Wat ben je zonder die opvulling? Wie ben ik zonder strijd?

Ik miste een missie. Terwijl ik op hetzelfde moment blij was met de heersende vrede. Trots op mijzelf dat ik op de plek ben waar ik nu sta. Ik keurde mijn rusteloosheid af. Ik gaf mijn strijder de opdracht om in zijn hangmat te gaan liggen. Daardoor werd hij nog rustelozer. Ik ontnam hem zijn bestaansrecht. Ik eerde hem niet voor het werk wat hij al die jaren had gedaan.

De peper- en zoutridder

Tijdens een mooie ontmoeting met een vriend besprak ik mijn gevoelens. Met een peper en zoutstel liet hij zien wat er zich bij mij van binnen afspeelde. Ik miskende de daadkracht van de ‘peperridder’. Hij is er altijd voor mij. Moet er gestreden worden? Dan stelt hij geen vragen. Hij neemt actie. In die actie beschermt hij mij en mijn Koninkrijk. Daarnaast huist er in mij ook een ‘zoutridder’. Dit is een liefdevolle heerser over zijn rijk. Hij zendt liefde uit en is dankbaar voor de aanwezigheid van de ‘peperridder’. Hij weet dat hij altijd een beroep op deze ridder kan doen. Dat hij in actie komt als het nodig is. De ‘peperridder’ houdt de wacht. Dag en nacht. Het hele jaar.

Door de ‘peperridder’ zijn plek te geven, verdween de rusteloosheid. De strijder hoefde niet in de hangmat. Nee, hij mocht de poort van het kasteel bewaken. Zonder strijdend het land door te gaan. Mijn land wordt nu geregeerd door de liefde die de ‘zoutridder’ uitzendt. Terwijl de ‘peperridder’ de wacht houdt, voor het geval dat. Zij heersen nu samen over mijn Koninkrijk. In liefdevolle verbinding met elkaar. Elkaars kwaliteiten benuttend met respect voor de verschillen. Net zoals ik en mijn ex nu ook samen vormgeven aan het ouderschap.

Het land van de liefde

Na decennia van strijd ben ik nu in het land van de liefde beland. Dat geeft een heel andere energie aan mijn leven. Van strijden met het leven naar leven in liefde. Dat ben ik nu aan het aannemen en ik moet zeggen: ik begin behoorlijk verliefd te worden. Op mezelf. Op het leven.

 


Herken jij iets van jezelf in mijn proces? Ervaar jij strijd? Hoe ging of gaat jou dat af? Wil je hierover in gesprek? Neem gerust contact met me op!

 

Wanneer alles samenkomt | Blog Arthur Zegveld

Wanneer alles samenkomt

Acht jaar geleden betrok ik mijn huidige huis. Nadat ik er voor had gekozen om mijn huwelijk te verlaten. Een gevolg van het luisteren naar mijn verlangen.

Controle kwijt: groot cadeau

Mijn verlangen was om in puurheid mijn eigen pad te volgen. Iets wat mij helaas niet lukte in dat huwelijk. In mijn huidige huis voelde ik me direct thuis. Een eigen plek. Voor mij. Puur en alleen voor mij. In die ruimte kwam meteen ook de eerste pijn van jarenlang onderdrukte gevoelens van eenzaamheid naar boven. Zes weken later overleed mijn grote broer plotseling. Buiten dat het heel erg pijnlijk was, zorgde dit ervoor dat ik helemaal de controle verloor. En precies dat, bleek achteraf een groot cadeau. In de gedachte van controle, houden wij onszelf vast op plekken waar we vaak totaal niet thuishoren. Dat verloor ik en daardoor vond ik mijzelf. Of beter gezegd, ik koos ervoor om op een nog diepere laag op zoek te gaan naar mijzelf.

Alle wegen komen samen

Vanaf deze zomer beginnen alle wegen die ik in de afgelopen 8 jaar ben begaan, samen te komen. Samen te komen in die Eik die ik in mijn vorige blog beschreef. Die Eik, dat ben ik. Daar ben ik de laatste maanden heel erg in contact mee. In contact met mijzelf. De laatste weken mag ik ontdekken wat er in mijn stam gebeurd, via een workshop over de chakrapsychologie. Alle chakra’s komen aan bod. Ik mag voelen wat er zich in die chakra’s afspeelt. Zo kwam ik de afgelopen weken ver weggestopte gevoelens tegen: gevoelens van eenzaamheid, schuld en schaamte die ik stelselmatig heb onderdrukt. Ook had ik nog heel veel woede in mijzelf verstopt. Mogelijk daardoor had ik ook zo’n angst voor woede. Bang voor boos, zeg maar. Angst die ik dan ook weer onderdrukte. Ik heb het allemaal toegelaten.

Aannemen en omarmen van emoties

Woede die ik voelde richting mijn vader omdat hij er niet voor mij was op de manier waarop ik vond dat hij er moest zijn. Woede naar mijn ex om dezelfde redenen. Eenzaamheid die ik in deze twee relaties zo heb gevoeld. Schaamte dat mijn huwelijk niet gelukt is. Schaamte over het feit dat ik mijn bedrijf niet kon redden van een faillissement. Schaamte over het schuldsaneringstraject wat daarop volgde. Woede dat ik daarin terecht kwam. Ik heb liefdevol naar al deze emoties gekeken. Ik heb ze omarmd als richtingaanwijzers met een positieve intentie. Wat bleek? Omdat ik er de ruimte aan durfde te geven die het verdiende, waren de emoties lang niet zo groot, heftig en intens als ik dacht en bang voor was. In mijn angst hiervoor had ik blokkades in mijzelf opgeworpen. In het miskennen van deze emoties nam ik ze niet aan en ontstonden die blokkades.

Blokkades opheffen

Die blokkades voel ik nu niet meer in mijn stam. Daar stroomt het volop. Van de wortels naar de kruin. Van de kruin naar de wortels. Beide stromingen kan ik voelen. In dat voelen, voelde ik dat de stroming van kruin naar wortels beter stroomt dan andersom. Alsof er in die stroming een bestemming ontbreekt. Er is namelijk niets mis met mijn wortels. Die zitten zowel in de diepte als in de breedte goed in elkaar. Dus ben ik gaan kijken naar mijn kruin. In de kruin waar ik pas zo had gesnoeid. Waar ik een tijdje geleden nog zo trots op was. Hoe kan dit nu?

Leegte

Met het snoeien werkte ik van buiten naar binnen. Op intuïtie koos ik ervoor om nu van binnen naar buiten mijn onderzoek te gaan doen. Ik ben in mijn eigen kruin gekropen. Via de stam, zo omhoog die kruin in. Vrijwel meteen ontdekte ik waarom er vanuit de stroming van de wortels geen bestemming is. Midden in mijn kruin is een grote leegte. Een leegte die je van buiten niet ziet. Ik heb in de afgelopen jaren, waarin ik zelfstandig woon, behoorlijk wat verlieservaringen te verwerken gehad. Ervaringen die ik stuk voor stuk ben aangegaan, heb vastgepakt en aangenomen. Waar ik letterlijk omheen ben gegroeid door de blokkades in mijn stam. Op de plekken bij de blokkades – die ik zelf had gecreëerd – was nog niets nieuws gegroeid. Op een bepaalde laag laat ik die plaats nog leeg. Leeg voor datgene wat ik verloren ben. Ik zie nu dat ik de schuld niet wilde nemen. Als ik die plekken weer vul, dan voel ik me schuldig naar datgene wat er eerst groeide. Dat heb ik vermeden.

Heldervoelend

Nu ben ik die schuld wel aan het aannemen. Ik mag voluit leven. Ik mag mijn eigen heelheid aannemen. Voor mijzelf en voor datgene wat ik verloor. In dat aannemen kan de stroom van de wortels naar de kruin voluit gaan stromen. Toen ik die schuld nam, met eer voor het verloren, kon ik direct voelen wat er daar in het hart van mijn kruin mag gaan groeien. Direct drukte ik het ook weer weg. Schuld. Want als ik daar laat groeien wat er mag, nee moet groeien, doe ik het anders dan mijn gezin van herkomst. Dan verbreek ik een stilzwijgend pakt. Wij zijn namelijk een nuchtere familie. Wij doen niet aan zweverigheid en aan spiritualiteit. Maar ik ben een spirituele man. Die heel helder kan voelen wat er in de ander leeft. Wat er zich achter de maskers afspeelt, waar de blokkades zitten en wat er aan het licht mag komen. Dat is de kracht van mij als begeleider. Ik kan de ziel van de ander door zijn of haar maskers en blokkades heen zien en voelen. Die ziel neem ik in mijn hart aan. Door dat te doen, geef ik die ander de liefdevolle uitnodiging om tevoorschijn te komen. Met alles wat er is.

Het is nu tijd om mijn eigen spiritualiteit liefdevol welkom te heten. In zijn volle grootsheid. Zodat de energiestroom van mijn wortels zijn bestemming krijgt. Mijn eigen heelheid is die bestemming, inclusief mijn spirituele kwaliteiten. In die heelheid kom ik tot bloei.

 


Herken jij iets van jezelf in dit proces? Heb jij weleens de controle verloren? Hoe ging of gaat jou dat af? Wil je hierover in gesprek? Neem gerust contact met me op!

Aannemen

Vorige maand schreef ik een blog over snoeien. Deze keer deel ik wat het snoeien mij tot dusver heeft gebracht.

Het verlangen van een grote, stevige Eik

In 2009 startte ik de eerste opleiding die ik met mijn hart had gekozen. Dat was ook de officiële start van mijn bewustzijnsreis. Bij die opleiding mocht ik mijn verlangen uitspreken. Mijn verlangen was/is om een grote, stevige Eik te worden. Een Eik op een heuveltop. Met een prachtige volle kroon waar mensen onder kunnen schuilen.

Boodschap van de takken

Nu ben ik heel bewust met die kroon bezig. Iedere tak in die kroon ben ik aan het bekijken. Aan het voelen wat ik er mee wil. In dat voelen komt er het een en ander langs. Wat deze takken mij hebben gebracht en wat het op dit moment brengt. Bij een aantal takken was het meteen duidelijk: daar word ik zo blij van, dus blijven. Andere, wat verwaarloosde, takken hadden wat aandacht nodig. Deze aandacht zorgde ervoor dat ik weer kon voelen hoe dierbaar ze voor mij zijn. Takken waarbij ik voelde dat de vorm niet meer kloppend was, heb ik gesnoeid. Dit snoeien deed ik in contact met de persoon die bij de tak hoorde. Door met aandacht en gevoel in verbinding te zijn, was dat snoeien een prachtig afscheidsritueel. Zo nam ik in verbinding afscheid met/van die persoon. Om te ervaren wat we samen hebben meegemaakt. En te voelen dat het de juiste keuze is om nu ieder onze eigen weg te gaan.  Zo hebben wij samen gesnoeid en daardoor ieder onze eigen kroon bijgewerkt.

Terugsnoeien geeft ruimte en licht

Met het snoeien kwam er ruimte voor andere takken. Voor takken die al lang niet meer in het licht waren gekomen. Daar stonden takken die ik wat vergeten was. Takken die er verdord uit zagen. Op het oog dode takken, met nog maar een enkel groen blad eraan. De eerste neiging was: weg met dat spul! Door die takken vast te pakken, kon ik voelen hoe een aantal daarvan mij heel dierbaar zijn. Als dat zo is, waarom dan wegsnoeien? Ze zijn immers niet dood. Mag een vriendschap momenten hebben dat er even niet zo veel leven in zit? Mag het de tijd krijgen om te laten zien hoe het zich ontwikkeld? Mogelijk, door mijn snoeiwerk aan de buitenkant, schijnt er nu weer wat meer licht op deze takken. Wie weet waar dat toe leidt.

Prachtige (kroon)ontwikkeling

Wat dit bewust snoeien mij ook brengt? Bewustzijn dat ik die Eik geworden ben. De afgelopen twee jaar heb ik flinke uitdagingen gehad in mijn privéleven. Ik werd ongelofelijk op de proef gesteld om van mijn plek te gaan. Ik werd nagenoeg gedwongen om mijn eigen waarheid los te laten. Om mijzelf aan te passen aan de wil en waarheid van de ander. Dat heb ik niet gedaan. Ik heb kunnen ervaren dat ik heel goed geworteld ben op mijn plek. Dat ik niet direct omwaai bij tegenwind. Dat aannemen heeft mij de afgelopen maanden flink wat energie gekost. Ik vind dat namelijk nogal een klus: geluk aannemen. En nu, met mijn bewuste snoei activiteiten, heb ik weer een klus met aannemen. Want ik kan zo ervaren dat ik een prachtige kroon heb ontwikkeld op mijn boomstam.

De stam als krachtige basis en bron van levensenergie

Op de plek waar een van de gesnoeide takken stond, kwam wat aan het licht. Ik nam afscheid van een grote tak. Onderdeel van die tak was de wens om mij te verdiepen in de chakrapsychologie. Nu ik deze hele tak heb afgezaagd, groeit daar nu puur dat verlangen. Dat bracht mij bij een kennismakingsworkshop op dit gebied. Daar ontdekte ik dat ik mijn boomstam nog niet de volledige stevigheid geef die hij eigenlijk bezit. Ik voel dat ik hier iets in tegenhoud. Ik ervaar dat ik in mijn stam nog oude – niet geuite – emoties vasthoud. Daardoor stagneert op bepaalde plekken mijn levensenergie. Op dat gegeven richt ik de komende tijd mijn aandacht. Luisteren naar wat mijn eerste stem te melden heeft. Zodat de sapstromen in mijn stam vrij en voluit kunnen stromen. Ik voel namelijk dat mijn klus met aannemen alles te maken heeft met de blokkades die ik zelf aan breng in de stam van mijn bestaan.


Herken jij iets van jezelf in dit proces? Ben je zelf aan het snoeien (geweest)? Hoe gaat jou dat af? Wil je hierover in gesprek? Neem gerust contact met me op!

 

Manifesteren door terug te snoeien

In mijn vorige blog sprak ik over de stemmen die boven mijn eerste stem, ook wel intuïtie genoemd, uitkwamen. Ik schrijf over dingen die me bezighouden en geloof in “practice what you preach”, dus werk aan de winkel. Ik neem je graag mee in mijn avonturen rondom mijn eerste stem en manifestatie.

Oude patronen saboteren vaak dromen en verlangens

De afgelopen weken heb ik me zoveel mogelijk afgestemd op mijn eerste stem. En geprobeerd die andere stemmen liefdevol te negeren. Bewustzijn opbouwen noem ik dat. Ik geloof dat dat aardig is gelukt: mijn intuïtie volgen. Door te doen wat mijn intuïtie me influistert, kom ik automatisch uit bij manifestatie. Als je handelt vanuit je eerste stem, kun en wil je gaan creëren. Hierin kun je blokkades tegenkomen. Zo ook ik. Iets in mij saboteert mijn weg richting het manifesteren van mijn dromen en verlangens. Ik doe daardoor niet wat ik echt wil en stel uit. Ik geef andere zaken voorrang. Ik ga bijvoorbeeld in huis rommelen, een tijdschrift lezen, ja zelfs tv kijken. Of ik blijf (te) lang op Facebook hangen. Ik herken dit gedrag: oude patronen van mij zijn aan het werk. Wat ik dan ook herken, is dat ik boos word en tegen mezelf zeg: “Hup, de schouders eronder en tegen de stroom in. Je gaat de zaken toch in beweging zetten”.

Laat wilskracht niet je intuïtie overstemmen

Mijn eerste stem vindt hier iets van en laat zich horen. Dit is nieuw voor mij. Het werk van afgelopen weken werpt zijn vruchten af: ik ben meer in contact met mijn intuïtie. Mijn eerste stem geeft aan dat deze werkwijze niet het beoogde effect heeft. Dat voel ik ook. Ik word er heel moe van. Ik ben bezig om op karakter en kracht dingen in beweging te zetten. Dat is niet de natuurlijke stroom. En brengt mij dus ook niet wat ik wens. Dus ik stop. Ik stop met acties uitzetten op basis van wilskracht. Door te stoppen, luister ik indirect naar mijn intuïtie. In de rust, waar ik mij nu in bevind, lig ik plots ook niet meer naar een serie te kijken die ik helemaal niet wil zien. Nee, ik ga extra de natuur in, zoek voor mij fijne mensen op en daar in die rust, krijg ik een andere boodschap. Ik mag voelen of de dingen die ik doe, dienend zijn voor mij. Of ze bijdragen aan mijn dromen en verlangens. Of doe ik het voor een ander? Omdat ik het al jaren zo doe? Omdat er een markt voor is?

Terugsnoeien naar de essentie

Precies met dat onderzoek ben ik nu bezig. Zoals bladeren van de boom vallen in de herfst en takken teruggesnoeid mogen worden, zo maak ik een start met mijzelf terugsnoeien. Terugsnoeien naar mijn essentie. Ik snoei niet naar de wensen van een ander. Niet naar de normen van de maatschappij. Ik snoei op intuïtie. Op gevoel. Waar gaat mijn hart sneller van kloppen? Van welke activiteiten word IK nu echt blij? En van welke niet? Welke dingen kosten mij meer energie als dat het opbrengt? Per tak, of dit nu een vriendschap of een zakelijke activiteit is, ga ik voelen wat het mij brengt en wat het mij kost. Is die balans voor mij niet meer oke? Dan gaat de snoeischaar erin.

Nieuwe manier van manifesteren

Het snoeien is de start van een nieuwe manier van manifesteren. Ik neem hier de tijd voor. Welke takken mag ik helemaal verwijderen? Welke hoeven alleen maar een beetje teruggesnoeid te worden, zodat een andere tak alle ruimte krijgt? Ik ben benieuwd wat er door dit snoeien aan het licht mag komen. Wat er op de gesnoeide takken mag gaan uitschieten. Hoe ik als nieuw tevoorschijn mag komen en mijzelf mag manifesteren. Manifesteren op een wijze waar ik zelf heel erg blij van word.

Wat het resultaat wordt? Ik weet het niet. En dat is helemaal ok.


Mag jij ook wel gesnoeid worden? Weet je niet hoe je dit aan kunt pakken? Of zit je midden in dit proces? En wil jij hierover sparren? Neem gerust contact met me op om hierover in gesprek te gaan.

 

Met open hart / Blog - Eerste en tweede stem

Eerste en tweede stem

Ken jij dat, zo’n gevoel dat plots opduikt? Een innerlijk stemmetje dat wat te melden heeft? Een stem die richting geeft en weet wat goed is voor je. Ook weet de stem precies wat nodig is op dat moment en wat te doen. Of te laten! Handig toch? Tenzij je meerdere stemmen hoort en je ze met elkaar verwart.

Een koor aan stemmen: wie is aan zet?

Ieder mens heeft te maken met meerdere stemmen, ofwel (sub)persoonlijkheden die van binnen spreken. Naar welke stem luister jij (het meest)? Ik hoor mijn innerlijke, eerste stem regelmatig. Vrijwel direct wordt deze stem opgevolgd door stem twee. Die tweede stem vindt dat advies van stem één stom. Regelmatig volgen er dan nog een heel koor aan stemmen. Stem drie, vier, vijf tot acht, negen of meer. Deze stemmen hebben één ding gemeen: ze hebben allen hun eigen reden waarom het idee van stem één ‘slecht’ is. Vooral stem twee kan tricky zijn. Die is namelijk razendsnel, zit bovenop stem één en hoor ik soms tegelijkertijd. Daardoor overstemt hij soms de eerste stem. Die mis ik dan. Dan verwar ik stem twee met mijn eerste stem en dat advies volg ik. Wonderbaarlijk genoeg zijn de andere stemmen dan stil.

Stilstaan bij mijn intuïtie

Voor het gemak noem ik stem één intuïtie. De adviezen van mijn intuïtie volg ik graag. Toch mis ik die adviezen regelmatig, door de snelheid van stem twee. En weet je? Die tweede stem, en het koor aan stemmen wat volgt, zijn niet eens van mij! Dat zijn meningen van mijn omgeving. Van de maatschappij: zo hoort het, zo doen wij het hier. In deze samenleving. In dit dorp. In dit gezin. Zodra ik die stemmen volg, pas ik mij aan. Aan het idee van de samenleving, mijn dorp of mijn gezin. Wil ik dat? Nee. Doe ik dat regelmatig? Ja, helaas wel. Het vraagt om bewustwording op deze dynamiek. Zodra ik bewust ben dat ik stem twee volg, kan ik twee dingen doen: onbewust volgen of bewust stoppen en voelen wat stem één te melden heeft.

Moeiteloos en vanuit flow handelen

Wil je je bewustzijn (op deze stemmen) vergroten, moet je eerst zien en weten dat dit thema speelt. Dit werd mij duidelijk na mijn vakantie naar Frankrijk. Afgelopen maand ben ik met mijn kinderen op camping Domaine de Puylagorge geweest: een prachtige plek waar wij al jaren komen en inmiddels als ons tweede thuis zien. Het viel mij op, na twee weken terug in Nederland, dat ik me anders gedroeg als op de camping. Minder spontaan, minder ad-rem en ik dacht meer na. Dat hield mij bezig. Waarom voelde en gedroeg ik mij anders? Ik vertrok weer terug naar Frankrijk, voor nog eens twee weken vrijwilligerswerk. Ik reisde erheen met drie vrijwilligers en tijdens de reis merkte ik al: ik ben rustiger in mijn denken. Ik denk niet na over wat ik zeg, het komt er zo uit. Op de camping had ik dezelfde ervaring. Ik deed gewoon. Ik handelde meteen, vanuit intuïtie (mijn eerste stem). Het mooie is, dat kost bijna geen energie. En bijna alles wat ik vanuit mijn eerste stem doe, of zeg, klopt. Het klopt voor mij en het klopt voor de ander. Alles flowt dan, heerlijk!

Geef je eerste stem de ruimte

Bij thuiskomst schoot ik vrijwel direct weer in de aanpassing. Terwijl ik alleen in mijn eigen huis was. Er was nog niemand waar ik mij aan kon of hoefde te passen. Toch deed ik het. Ik paste mij aan. Aan mijn omgeving, de maatschappij. Want als de vakantie voorbij is, gaan we met z’n allen weer aan het werk. Dus ook ik. Terwijl mijn eerste stem fluisterde om naar het bos te gaan. Ik luisterde niet en kroop achter mijn laptop om mijn mail te checken. Zonde! Hierdoor duurde het langer voordat ik door de mails heen was en heb ik m’n oplaadmoment gemist.

Afgelopen week heb ik met drie mooie mensen over dit thema gesproken. Dank Esther, Eric en Paula voor de prachtige ont-moetingen. Ook zij herkenden zich in mijn verhaal en volgen vaker dan ze willen, stem twee, drie of welke stem dan ook. Daarom mijn pleidooi voor de eerste stem, je intuïtie. Ze klinkt prachtig, zodra je haar de ruimte geeft. Ze komt pas tot haar volle klank als jij en ik de andere stemmen geen podium meer geven.

 


Is voor jou het verschil tussen de eerste en tweede stem (en overige stemmen) helder? Weet jij of en wanneer jij vanuit intuïtie of aangepast gedrag handelt? Wil je hier meer over weten? Neem gerust contact met me op. Ik ga hier graag over met je in gesprek.

 

Laat jij je lijden door angst?

Ja, ik weet het. De titel klopt grammaticaal niet. Toch is het precies wat ik bedoel. Wat ik zelf ken. Dat ik mijzelf in situaties laat leiden door angst. En vervolgens ook handel vanuit die angst. En dat handelen is dan over het algemeen genomen niet echt dienend voor mij. Ik kom dus in het lijden terecht.

Gezag kwijt

Een voorbeeld: ik ben al enige tijd gescheiden. In al die jaren blijft er tussen ons als ouders ‘gedoe’. Reden is vaak een ander inzicht over opvoeden. Over wat goed is voor onze kinderen. Die verschillen van inzicht lopen zo hoog op, dat ze schadelijk zijn voor onze kinderen. Gevolg is dat onze kinderen vanaf begin dit jaar onder toezicht staan van de kinderbescherming. Ons als ouders is een jeugdvoogd toegewezen. In feite zijn wij als ouders een deel van ons gezag kwijt. Laat ik het vanaf hier bij mijzelf houden.

Verdwijnen in angsten

Ik ben dus een deel van mijn gezag over mijn eigen kinderen kwijt. Een derde, een vreemde, bepaalt voor mij nu wat goed voor mijn kinderen is. Dat doet wat met mij, met mijn authenticiteit. Dat is al iets om wat angstig van te worden. Echter de jeugdvoogd gaat pas over tot handelen zodra moeder en ik er samen niet uit komen. Tenminste zo is het voorgehouden. Echter tijdens ons eerste gesprek was de toon anders. Er gebeurde zo veel, wat voor mij als persoon niet klopte, dat ik helemaal verdween in mijn angsten. Zodra ik in mijn angst zit, verdwijn ik erin. Ik ben dan niet meer in het hier en nu. Ik krijg niet echt meer binnen wat er aan tafel gezegd wordt. Ik buig dan mijn hoofd en geef de ander alle ruimte om de regie te nemen. Of dat nu dienend voor mij, of mijn kinderen is of niet. Zo verliet ik dit gesprek. Ik ging naar huis met:

  • Ik ben geen goede vader.
  • Ik weet niets van opvoeden.
  • Als ik niet doe wat de jeugdvoogd mij opdraagt, raak ik mijn kinderen kwijt.

Wat ik dan doe? Ik ga mij aanpassen. Ik laat het gedrag zien waarvan ik denk dat de ander dat wil. Alles om erbij te mogen blijven horen. In dit geval, om vader van mijn kinderen te mogen zijn.

Trigger in het heden raakt pijn uit het verleden

Gelukkig ben ik al een tijdje onderweg in mijn zelfontwikkeling. Tijdens die reis heb ik intussen geleerd om op zulke momenten niet meer te reageren. Want als ik wel ga reageren, dan reageer ik vanuit die angst. En niet vanuit mijn authenticiteit. Eerst mag ik de zaak laten bezinken. Ontdekken welke angsten het zijn waarin ik verdwijn. Zodra ik dat weet, kan ik onderzoeken hoe reëel die angsten zijn. Zodra ik dat duidelijk heb, kan ik over gaan naar handelen. Zijn de angsten niet reëel? Dan mag ik ze loslaten. Vaak zijn het namelijk oude angsten, gebaseerd op gebeurtenissen uit mijn verleden. Die worden getriggert door de gebeurtenis in het heden. Is er een mogelijkheid dat ze wel reëel zijn? Dan heb ik daar iets mee te doen.

Kiezen voor angst of staan voor mijn waarheid

In dit geval had ik een hele andere opvatting als moeder en als de jeugdvoogd over een bepaald thema. Mij werd opgedragen iets te doen wat niet bij mij past. Waarvan ik niet kon voelen dat het mijn kinderen ging dienen. Ik kon die opdracht niet uitvoeren zonder mijn eigen normen en waarden te verwaarlozen. Echter het werd mij wel opgelegd. En niet doen wat de jeugdvoogd je opdraagt, kan gevolgen hebben voor je positie als ouder. Verlies van mijn kinderen was dus een angst die enige realiteit bezat. Nu had ik de keus, laat ik mij door die angst leiden en ga ik uitvoeren wat niet bij mij past? Gevolg: ik kom in het lijden. Nee, die keus heb ik niet gemaakt. Ik wil mijn kinderen dat voorbeeld niet geven. Ik ben blijven staan voor mijn waarheid. Mijzelf beseffend dat, dat gevolgen kan hebben.

In dialoog vanuit openheid en eerlijkheid

Ik heb mijn standpunten onderbouwd en met de jeugdvoogd gedeeld. Waarbij ik ook heb gemeld wat het vorige gesprek met mij deed. Ik gaf niemand de schuld, ik deelde simpelweg (ik weet dat het niet simpel hoeft te zijn) vanuit mij hoe ik zaken ervaarde en waarom ik handelde, zoals ik handelde. Die openheid en eerlijkheid, gaf een opening bij de jeugdvoogd. Zodat we opnieuw naar het opgelegde voorstel konden kijken.

Door mij niet door angst te laten leiden kon ik uit het lijden blijven.


Hoe voorkom jij dat jij je laat lijden door angst? Wil je hierover in gesprek? Neem gerust contact met me op.