Terugkeer van de Koning

In de zomer van 1992 ronde ik mijn studententijd af. Dit deed ik met een studiereis naar de USA. Negentien dagen op pad met een bus vol jonge boerenzonen. Het volwassen leven wachtte me op.

Het volwassen leven

Allemaal jonge mannen van begin twintig, die op het punt stonden af te studeren en het volwassen leven in te gaan. Ik was een paar weken daarvoor 20 jaar geworden. Na de reis zou ik voltijds op de boerderij van mijn ouders gaan werken. Samen zouden wij het bedrijf gaan runnen. Maar eerst de studiereis. De reis die mijn ouders mij gunde (lees: betaalde). Waarvoor ze hun 25 jarig huwelijksfeest verplaatste, zodat ik beide kon meemaken. Na een geweldige ervaring – drie weken van excursies, avonden met bier en fastfood en drie kilo zwaarder – kwam ik weer thuis. Klaar om mijn plek in het volwassen leven in te nemen.

Volgen zonder na te denken

De drie kilo die ik – vooral rond mijn middel – had verzameld, diende als harnas. Ik had mijzelf onbewust beveiligd tegen het leven wat op mij wachtte. Het leven waar ik met volle overtuiging JA tegen had gezegd. Geen enkel moment heb ik getwijfeld dat ik boer zou worden. Ik was overtuigd dat dat mijn pad was. Mijn vader probeerde me nog op andere gedachten te brengen toen ik twaalf was. Op de avond van aanmelding op het voortgezet onderwijs, onderweg naar het Lager Agrarische Onderwijs, zei hij: “Ik kan ook naar de MAVO rijden?”. Ik werd er bijna boos van!
Dus eenmaal thuis, na die studiereis, ging ik op de boerderij werken. Veel sneller dan gepland, kreeg ik de leiding. Deze moest ik nemen, want mijn moeder werd ziek. Eerst nam ik voornamelijk haar taken over. Vervolgens waren er vele ziekenhuisbezoeken waardoor ook mijn vader niet op de boerderij kon zijn. Dus deed ik het alleen. Zo startte ik mijn volwassen leven. Ik koos niet werkelijk mijn weg. De omstandigheden maakten mijn pad. Een pad wat ik zonder erbij na te denken volgde.

Koerswijziging

Op 2 januari 2001 overleed mijn moeder. Inmiddels had ik al lang de leiding overgenomen. Echter bij haar kist dacht ik voor het eerst: “Waar ben ik mee bezig? Waar reis ik naar toe? Ik ben altijd aan het werk”. Een boerderij gaat 7 dagen per week, 52 weken per jaar door. Na haar overlijden regelde ik voor het eerst in mijn volwassen leven dat ik eens per drie weken een weekend vrij had. Mijn medewerkers namen dan mijn werk over. Dat was nieuw voor mij. Ik koos bewust voor een koerswijziging. Ik kreeg in de gaten dat ik mijn medewerkers aansturen en begeleiden in hun ontwikkeling, eigenlijk veel leuker vond dan met die varkens bezig zijn.

Daar bij de kist van mijn moeder begon mijn reis. Op zoek naar… naar wat? Dat wist ik toen nog niet. Dat mijn leven niet klopte zoals ik het leefde, voelde ik wel. Het bedrijf ging ook gewoon door. Redelijk makkelijk slokte dat alle tijd op. De drie kilo van de USA waren er ondertussen enkele meer geworden.

Eigen koers bepalen

Op enig moment begon ik met boeken lezen over zelfontwikkeling. Ook vroeg ik informatie op over thuiscursussen psychologie. Mezelf aanmelden voor een studie deed ik niet. Dat durfde ik niet. In 2006 was een nieuw moment, waarop ik mijn koers verlegde. Mijn hart hield ermee op. Letterlijk. Gelukkig kreeg ik op tijd de juiste hulp en ben ik er zonder blijvend letsel doorheen gekomen. Doorgaan op de weg die ik liep, voelde niet goed en niet meer mogelijk. Maar ja, de boerderij ging ook door. Waar ik het eerder niet durfde, deed ik het nu wel: mezelf aanmelden voor een opleiding. Een opleiding die voor mij perfect voelde. Toch duurde het nog 3 jaar voor ik naar een kennismakingsdag durfde te gaan. Het volgen van het geplaveide pad was iets wat ik heel goed kende. Daarop terugvallen gebeurde bijna automatisch. In mei 2009 stapte ik dan toch bij Phoenix Opleidingen binnen voor de kennismakingsdag. En direct voelde ik mij er thuis. Het was een prachtige ervaringsgerichte dag. Een dag die ik afsloot met de aanmelding voor een driejarige opleiding. Mijn reis kreeg verdieping. Vanaf dat moment ben ik mijn eigen koers gaan bepalen.

Voelen wat ik wil

Vanaf die dag, begon de reis terug naar de jongen die naar Amerika vloog. Echter de kilo’s bleven. Ik had eerst de reis in mijn geestelijke gesteldheid te maken. Mijn wereldbeeld was zo gevormd door het pad dat ik had gevolgd, dat ik niet wist wat ik zelf voelde. Situaties overzien, analyses maken en bijsturen naar het gewenste resultaat. Dat had ik tot perfectie onder de knie. Het resultaat werd door de omgeving ingefluisterd: “Zo doen wij het”. Dus deed ik het ook zo. Voelen wat ik wilde? Dat leerde ik tijdens de opleiding die ik volgde.

Een stortvloed aan tranen

Dan blijkt dat je lijf je van alles te melden heeft: ik startte met mijn voeten. Die dragen je per slot van rekening de hele dag. Pedicure werd het. Mijn pedicure is ook voetreflex therapeut, dat volgde dus vrij snel. Die behandelingen maakten de eerste keren veel los. Niet normaal. Voor mij het besef dat ik veel had vastgezet. Via mijn pedicure maakte ik kennis met Rob. Hij is haptonoom. Een man, een waar geschenk voor mij. Wat begreep hij goed wat ik – wat mijn lijf – nodig had. Die keer dat hij, bij mij op de massagetafel, kwam liggen. Hoe hij mij omarmde, terwijl ik daar lag in foetushouding. Dat zal mij de rest van dit leven bij blijven. Een stortvloed aan tranen kwamen eruit. En hij bleef volledig bij mij. Wat een helende beweging was dat. Hij heeft met zijn behandelingen zoveel spanning uit mijn spieren gehaald. Schouders eronder en doorgaan. Dat was het pad wat ik volgde.

Diepere laag van ontspanning

Weer via mijn pedicure kwam ik daarna in contact met een osteopaat. Hij ging op zenuwniveau met mij aan de slag. Nadat hij een paar minuten de houding van mijn lijf had onderzocht, vroeg hij naar de bevalling van mijn moeder van mij. Die was heel snel. Dat zag hij door hoe mijn hoofd een torsie heeft, waarschijnlijk tijdens de bevalling opgelopen. Hij zag hoe mijn lijf dat in nek en rug corrigeert, zodat mijn bekken wel recht staat. Samen met hem heb ik stappen gezet waardoor ik tot een diepere laag van ontspanning kon komen.

Alles komt samen

Zo maakte ik in de afgelopen jaren een reis terug naar mijn eigenheid. Steeds meer in mijn lijf. Zonder spanning die niet nodig is. In die ontspanning kan ik voortaan voelen wat goed is voor mij. Welke weg ik mag gaan. Alleen de kilo’s, die bleven toenemen. Ergens lukte mij dat nog niet. Totdat ik besefte dat ik mijn lijf heel serieus nam van buiten naar binnen toe. Vanaf mijn voeten naar mijn spieren. Van daaruit dieper door naar mijn zenuwstelsel. Maar wat ik ervan bovenaf instopte? Daar dacht ik niet bij na. Vanaf september heb ik daarvoor begeleiding aangenomen. Een plek waar ik word begeleid in mijn voedingspatroon en onder begeleiding sport. Ze letten heel goed op mijn houding. Ze zagen dat mijn schouders voorover hangen en dat ik mijn bekken kantel, waardoor mijn buik eigenlijk niets doet. Samen met mij zochten ze uit welke voedingsmiddelen voor mij de juiste zijn.

Alles wat ik leerde bij Phoenix komt nu in mijn houding samen: hoe ik mij verstopte. Mijn schouders waren rond mijn hart gegroeid, ter bescherming van dat kwetsbare orgaan. Mijn bekken had ik voorover gekanteld, zodat mijn mannelijkheid verborgen bleef. Dat laten zien? Ook te kwetsbaar.

De houding van een Koning

Nu leer ik: schouders naar achteren, borst naar voren. Met als laatste stappen, een lange rug en een bekken wat zijn mannelijkheid niet verbergt. Deze houding is nog wat onwennig. Voelt nog kwetsbaar. Het harnas rond mijn middel? De kilo’s van de studiereis? Voor het eerst in mijn volwassen leven zijn deze verdwenen. Ik ervaar de houding van een Koning. Een trotse koning. Die vol vertrouwen door het leven reist. Die vertrouwen heeft in de kracht van zijn eigen hart. Die zijn volledige potentie durft te laten zien.

Kom jij deze Koning binnenkort tegen? Wees dan mild voor hem. Hij is pas net teruggekeerd in zijn Koninkrijk.


Herken jij iets van jezelf in mijn proces? Hoe ging of gaat jou dat af? Wil je hierover in gesprek? Neem gerust contact met me op!