Grenzenloos.

 

Plek en grenzen. Ze hebben een onlosmakelijk verband met elkaar. Over plek heb ik al veel geleerd. Hoe makkelijk ik er vanaf kan gaan. Op mijn plek blijven en vanuit daar zuiver de grens voelen en bewaken. Zuiver bewaken. Daar op de grens voelen dat die ligt waar hij ligt en daar dan ook direct op handelen. Zuiver van uit mijn hart. Daar leerde ik het afgelopen jaar mijn lessen.

 

 

Liefde.

Ruim een jaar mag ik mijzelf partner van noemen. Een plek die ik kreeg van mijn lief. Een plek die mijn hart nog verder opende. Opende op een diepere laag. Dat ging niet zonder slag of stoot. Zeker niet. Dat vroeg heel, heel veel geduld en verduren van mijn lief. Ik was namelijk van de dammen en dijkjes. Ik damde diepe, mogelijk overspoelende gevoelens af. Wat zij in mij losmaakt. Wat zij in mij zichtbaar maakt, aanraakt, blootlegt. Dat deed mij schrikken, terugdeinzen. Verdwijnen in oude traumasporen. Vanuit die traumasporen ben en was ik geen leuke man. En toch, zij bleef. Zij bleef mijn ziel voelen. Wat een geschenk voor mij. Een giga klus voor haar. Zeker zes lange maanden. Terwijl ik ook wel waarnam dat wij zo nu en dan intens konden botsen, had ik nog niet half in de gaten wat ik soms op haar afvuurde. Vanuit mijn gekwetste zijn. Pijn veroorzaakt door haar voorganger. Zodra ze iets deed wat ik enigszins vond lijken op gedrag van haar voorganger, soms slechts een gefronste wenkbrauw en pats. Pats, ik verdween in mijn trauma. Gedrag en woorden die er dan uit mij kwamen? Ik bleek er zelf dan niet meer bij te zijn. Als ik daarna weer in het hier en nu was en zij durfde te delen wat ik allemaal uit geroepen had. Waar ik haar allemaal van betichtte. Dan schaamde ik mij diep. Dat is niet de man die ik ben. Die ik wil zijn. Mijn eerste beweging in het hier en nu was ontkenning. Ik ontkende het hele traumaspoor. Ik heb immers al jaren gewerkt aan alle pijn uit mijn verleden. Ik ken mijn verleden goed. Onderzocht en doorleefd door en met mensen in mijn omgeving. In iedere ontmoeting. Echter verbinden op deze liefdes laag.  De diepte waarmee ik mijzelf met haar verbond. En zij met mij. Daar was nog nooit iemand gekomen. Daar kwam nog heel, heel veel oud zeer vrij. Al dat oud zeer kreeg zij over haar heen. 

Geven.

 

Grenzeloos gaf ik mijzelf vroeger weg. Grenzeloos nam mijn vorige partner. Ik gaf, zij nam. Nooit tevreden, nooit genoeg. Door de discussies die daar ontstonden bleef ik steevast achter met het gevoel dat ik het niet goed had gedaan. Dat ik tekortschoot. Daar wilde ik nooit meer terecht komen. Zodra mijn nieuwe liefde mij aansprak op een manier die ik als een tekortkoming kon oppakken. Iets wat ik heel, heel snel deed, dan koos ik de aanval. Mij van deze dynamiek totaal onbewust. In plaats van haar te vragen wat bedoel jij met deze opmerking, Voelde ik mij al schuldig. Voelde ik in mijn hele lijf, dat ik het niet goed deed. Dat ook zij mij terecht wees. In werkelijkheid deed ze dat helemaal niet. Zij vroeg zich gewoon af, waarom ik iets deed op de manier hoe ik het deed. Ze wil mij beter leren kennen. Ze is oprecht in mij geïnteresseerd. Ze wil mij op een diepe laag leren kennen. Mij in de diepte ontmoeten. Precies waar ik ook naar verlang. Echter ik beet keer op keer haar kop eraf. Nu we een jaar samen op reis zijn, gebeurt het nog steeds met enige regelmaat. Zeg maar iedere keer. Iedere keer voel ik weer schuld. Voel ik weer dat ik het niet goed doe. Echter ik heb er veel meer bewustzijn op. Zij is Cheronne, niet haar voorgangster. Bij haar hoef ik mijzelf niet te verdedigen. Daar val ik in eerste instantie nog wel eens in. Echter haar kop eraf bijten, dan gebeurt gelukkig steeds minder vaak en zeker niet zo heftig. Echter ze is er wel alerter op. Ze benadert mij wat voorzichtiger. Haar vertrouwen in mij is wat gereserveerder geworden. Dat ik begrijpelijk en jammer op hetzelfde moment. Ik heb dat vertrouwen terug te winnen. Door verantwoordelijkheid te nemen voor mijn traumasporen uit mijn verleden. Ik heel ze nu volop in het contact met haar.

Weg blijven bij de grens.

Nu ik samenwoon met Cheronne delen wij veel. Door met haar te delen, te bespreken. Onze reacties op elkaars gedrag te doorvoelen, heb ik ontdekt dat ik vooral goed was geworden om uit de grensoverschrijding te blijven. Of als het wel gebeurt, er een mooi verhaal van te maken. De grensoverschrijding goed te praten. Aan mijzelf verkopen dat ik er wat aan heb. Een vriendin die mij met regelmaat op de mond kuste. Een andere die veel te innige knuffels met mij uitwisselde. Ik voelde dat het voor mij “te” was. Ik zei echter niets. Ik slikte dat gevoel van “te” direct weer in. Iets wat ik zo had geleerd in mijn huwelijk. Want mijzelf daar uitspreken leidde gegarandeerd tot ruzie. Ik ervaar nu, dat ik mijzelf uitspreken op de momenten dat zoiets gebeurt, moeilijk vind. Wanneer ik voel, oei dit klopt voor mij niet, dan bevries ik een soort van. Daarna verkoop ik het met een mooi verhaal aan mijzelf. Een ander trauma dat ik blijkbaar eerder opliep in mijn leven. Ik geef makkelijk een stukje van mijn grensbesef weg. Daarmee de beweging maken naar grenzenloosheid.

Gezonde grens.

Tien jaar een vorm van co-ouderschap. Waarbij de dynamiek van moeder neemt en vader Arthur geeft nooit helemaal verdween. Ik heb in deze dynamiek heel veel bewustzijn gekregen in die afgelopen jaren. Echter ik geef nog steeds veel te makkelijk. Tien jaar waarin heel veel negatieve roering was. Tien jaar waarin ik onze kinderen onbewust te vaak zielig vond. Waardoor ik ze meer ruimte gaf, als gezond is. Niet gezond voor hen en niet gezond voor mij. In de week dat ze bij mij waren, gaf ik ze veel te veel ruimte in mijn huis. Het verhaaltje waarmee ik het in mijn hoofd goed sprak, volgende week is het huis weer helemaal van mij. Ik liet mij verleiden tot discussie over mijn huisregels. Onder het mom van; dat is goed voor de ontwikkeling een discussie leren voeren. Beargumenteren waarom jij iets op een andere manier wil. Resultaat was dat ik ongemerkt wat meebewoog. Niet veel, wel teveel. Ongemerkt, beetje bij beetje gaf ik de ruimte aan hen. Wederom bewoog ik richting grenzenloosheid.

Ultieme grens.

Toen Cheronne bij ons kwam wonen, moest de ruimte opnieuw verdeeld worden. Op dat moment werd mij deze dynamiek heel snel helder. De kinderen namen in de week dat ze bij ons waren zoals vanouds het huis grotendeels over. Ik maakte immers altijd plaats. Drie lange maanden van heel veel discussie volgden. Uitleggen dat ruimte verdeeld moet worden en dat ik ze teveel ruimte had gegeven. Ik werd politieagent in eigen huis. Mijn jongvolwassen kinderen van zestien en achttien jaar gaven keer op keer aan het probleem te begrijpen, echter waren ze niet van plan om mee te werken aan een oplossing. Ik werd ongelofelijk uitgedaagd op mijn grensbesef. Ik kon en wilde nu geen mooi verhaal meer maken. Mijzelf wegcijferen om de relatie goed te houden. Iets wat ik onbewust nog steeds heel makkelijk doe. Mijn kinderen gaven mij een ultieme les. In mijn beleving kon ik niet anders dan mijn gezonde plek terugpakken. Terugnemen wat van mij was. Voor hen voelde het alsof ik iets van ze afpakte. Dat deed ik in principe ook. Maar ik pakte enkel terug wat altijd al van mij was. Ik bewoog terug naar gezond. Ik geloof dat zij het als een verlies ervaren. Als een uithuisplaatsing. Resultaat is dat ze er beide voor gekozen hebben om voltijd bij hun moeder te wonen. Ze kiezen ervoor om op dit moment geen contact met mij te hebben. Dat doet mij zo nu en dan intens pijn. In mij zit dan direct een beweging om maar (weer) van mijn gezonde grensbesef af te stappen. Gelukkig direct gevolgd met bewustzijn hierop. Dus ik blijf op mijn plek.  Waar ik dan ook direct kan voelen hoe fijn dat is. Hoeveel rust gezonde grenzen mij geven. Op een ander moment neem ik mijn pijn en verdriet over de keuze van mijn kinderen. Over de afstand die er op dit moment is. Dat is zo veel gezonder als mooie verhalen maken. Want die verhalen maken stinkende traumasporen, waar vroeg of laat iemand anders de volle laag van krijgt.


Hoe is het met jouw grenzen besef? raak jij het gevoel met jouw grenzen wel eens kwijt? Ik reis graag een stukje met jou mee om hierin wat meer inzicht te krijgen.