Teun van Ooyen 28-12-01   9-11-19

Plek; Aannemen en innemen.

Vrijdag 15 november was ik bij de afscheidsdienst van Teun. Zes dagen daarvoor had Teun een noodlottig éénzijdig ongeval met zijn scooter. Teun mocht net geen achttien jaar worden. Teun leefde zijn leven voluit. Die boodschap krijgen wij die middag meermaals. Die boodschap raakte mij. Dieper als ik op dat moment kon bevatten.

Innemen.

Vorige maand schreef ik over mijn samenwonen met de dood. Nu ervaarde ik dat Teun mij een les gaf. Zolang ik zoveel ruimte aan de dood geef, leef ik niet voluit. In feite neem ik mijn plek in het leven niet helemaal in. Dit wist ik wel. Ik heb hierop de afgelopen jaren al redelijk wat werk gedaan. Echter deze maand werd ik vaker op dit gegeven gewezen. Zo was er het appje van Martijn. Een man die ik ooit mocht begeleiden. Hij reageerde op mijn vorige blog; “Ik zie geen strijd. Ik zie iemand die er heel erg mag zijn, dat zelfs de dood dat inziet.” Zijn woorden raakte mij ook al zo onverwachts diep. Als zelfs de dood het weet, waarom weet ik dat dan niet? Waarom lukt het mij dan niet om voluit deze plek in te nemen? Terwijl ik mij die vraag stelde wist ik ook direct het antwoord. Roos. Dat gaat over Roos. Roos is mijn tweelingzus die onze gezamenlijke tijd in de baarmoeder niet overleefde. Halverwege de zwangerschap vertrok zij uit het leven. Vanuit mijn gemis, laat ik heel makkelijk mijn plek halfleeg. Die plek reserveer ik onbewust voor haar.  Plek die in mijn leven dan heel makkelijk door andere werd ingenomen. Dat weggeven aan een ander, dat gebeurt mij niet zo vaak meer. Dat laat ik niet meer toe. Echter die plek zelf innemen? Teun en Martijn lieten mij weer eens voelen dat ik dat ook niet doe.

Aannemen.

Voordat je een plek kan innemen, heb je hem eerst aan te nemen. Enkele jaren geleden leerde ik al, dat ik die beweging ook niet met volle overtuiging gemaakt had. Mijn ziel was eigenlijk wel klaar met dat incarneren. Ik had helemaal geen interesse om af te dalen naar de aarde. Naar het menszijn.  Ik kreeg echter een taak toebedeeld waar ik onder voorwaarde mee akkoord ging. Eén van mijn voorwaarde was, dat mijn tweelingzus met mij mee ging. Ik ben lang onbewust boos geweest dat ze niet mee gekomen was. Nu begrijp ik dat ik mijn voorwaarde duidelijker had moeten formuleren. Ze is immers wel degelijk mee gekomen. Echter maar van zeer korte duur. Die boosheid heb ik enige tijd geleden los kunnen laten.

Taak.

De taak waar ik ja tegen heb gezegd kan ik intussen ook voelen. Andere helpen hun eigen plek hier op aarde aan en in te nemen. Een taak die ik met heel mijn hart heb aangenomen.  Hoe deze plek in te nemen. In welke vormen? Dat is een proces waar ik ook al een tijdje in zit. Een reis waar ik van geniet en veel voldoening uit haal. Naast de vorm van begeleidingswandelingen en opstellingen die ik al doe, ben ik nu met fijne collega’s aan het onderzoeken hoe ik deze taak ook in groepsvorm kan gaan neerzetten. Zodat ik nog meer mensen kan bereiken. Kan ondersteunen in hun weg van aan en in nemen van hun plek. Door daarmee bezig te zijn neem ik stapje voor stapje steeds meer mijn plek hier op aarde in.

Voorgaan.

Mijn blog is ook een vorm om plek in te nemen. Door hierin te delen hoe ik mijn processen ervaar en doorloop. Wat ik daarin tegenkom. Volgens mij is dit mijn eerste blog waar ik mijn meer spirituele kant laat zien. Over ziel en incarneren heb ik nog niet eerder gesproken. Terwijl dit in mijn persoonlijke kring een heel normaal gespreksonderwerp is. Door dit nu wel te doen neem ik ook weer een beetje plek in. Door mijn plek in te nemen. Stapje voor stapje. Hierover te delen, geef ik jou de kans om jezelf daarmee te verbinden. Ik geef een voorbeeld. Waarmee jij kan volgen, mocht jij dat willen. Op hetzelfde moment loop ik hiermee mijn eigen proces van plek innemen. Een wisselwerking. Die ervoor zorgt dat zowel jij, als ik steeds meer contact kan maken met onze plek. Vandaaruit komen wij beide meer in contact met onze eigen levensstroom.

Man/vrouw plek.

De dag na het afscheid van Teun sprak ik af met een vriendin. We parkeerde beide onze auto buiten de stad en liepen er toen samen naar toe. Al lopend pakte Daan mij bij de arm. Ze nam heel natuurlijk de plek van vrouw in. Doordat zij dat deed, kon ik direct voelen, hoe ik in mijn mannenplek gleed. Doordat zij de plek van vrouw volledig innam, werd ik uitgenodigd om mijn plek als man ook volledig in te nemen. Wat een heerlijk gevoel! Blijkbaar had ik de beweging van Daan even nodig om te ervaren dat ik als man, mijn mannenplek niet vanzelf inneem. Geen wonder dat ik mijn vrouw nog niet gevonden heb. Als ik als man mijn plek niet in neem, hoe moet zij, als vrouw, dan weten dat ik er ben?

Voluit leven.

De ervaringen van de afgelopen maand maakte dat ik op verschillende momenten zo kon voelen dat voluit leven alleen gaat als ik mijn plek ten volste aanneem EN inneem. Zeker bij dat innemen heb ik nog wat lesjes te leren.

Daan, Martijn en Teun bedankt voor jullie lessen. Ik neem ze aan. Ik ga werk maken van het innemen!


Hoe ga jij om met jouw plek? Neem jij hem in? Ten volste? Of heb jij hem misschien helemaal nog niet aangenomen? Ik loop graag een stukje met jou mee om dat te onderzoeken.  Neem contact met mij op. Je bent van harte welkom.